Είναι μέρες... που
Η Σελήνη ολόγιομη
Εξέλειψε για εμένα...
Σήμερα απλά παρατήρησα
Το φυσικό φαινόμενο...
Γράφω,βλέπεις, για εσένα
Κι ούτε που με διαβάζεις πια...
Το φως του ετερόφωτου είναι μου
Είναι μέρες... που επισκιάστηκε
Απ' την ογκώδη απουσία σου...
Γη μου! Χώμα μου! Πηγή της ζωής μου!
Λαμπρό το φως του ήλιου, που αντίκρισα!
Έρωτας, ήλιος φλεγόμενος μ' απανθράκωσε...
Περιδιαβαίνω στο Σύμπαν νεκρή...
Κι ΕΣΥ νομίζεις πως πεθαίνεις...
Νομίζεις πως μολύνθηκες, πως σαπίζεις...
Νομίζεις πως αρρώστησες, επειδή το κορμί σου ασθενεί...
Το ΕΡΕΒΟΣ, που ζω ΕΓΩ, το νιώθεις;
Το τι είναι ν' αντιληφθείς την ύπαρξη του φωτός,Ακριβώς καθώς το χάνεις;
Πρέπει... να κρύβω μέσα στα σπλάχνα μου
Πολύ σκληρή πέτρα την απάθεια...
Πολύ βαρύ μέταλλο την ακηδία...
Εξοντωτική την αφωνία και την ταφή...
ΕΓΩ πεθαίνω! Εγώ πέθανα...
Θνητοί, αυτό που ακούτε
Δεν είμαι εγώ!
Είναι η ηχώ
Αυτού, που ήμουν,
Όταν για εμένα
Υπήρχε ακόμα ΦΩΣ!
