Αχ! Ντρέπομαι πραγματικά
Τον εαυτό μου που έγινε
Αυτός...Εσύ στ' αλήθεια είσαι;
ΕΣΥ , ΠΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ, ΕΙΣΑΙ;
Ποιον κοροϊδεύω τελικά;
Τι τυραννώ το σύμπαν μου;
Γιατί δεν ειρηνεύω πια;
Πολλά είπα... Τόσα που έγραψα!
Ξανά αυτή η ειμαρμένη, ο εχθρός ...
Υπάρχει τραγικότερος ,
Πιο αιματηρός καν πόλεμος;
"Το πεπρωμένον πού φυγείν;"
Το εννόησα... Αδύνατον...Λοιπόν;;;
Αφού μου διέγραψα το παν...
Αφού τ' απέρριψα άπαντα...
Αφού αυτοαπορρίφθηκαν
Εκ των πραγμάτων όλα!
Ως "έπεα πτερόεντα" και βάλε...
Τι ψάχνω; Τι θρηνώ; ΤΙ ΕΛΠΙΖΩ;;;
Μόνο ένα χέρι ελπίζω...
Ένα χαμόγελο...και
Θα γκρέμιζε τη μοναξιά...
Μα φαίνεται όλα ανήκουν
Στη σφαίρα του φανταστικού...
Πάει κι η μέρα σήμερα...
"Ουδέν ανακοινωθέν
Απ' το ψυχικόν μέτωπον..."
