Sunday, 13 January 2013

ACCOMPLISHMENTS HAIKU

ACCOMPLISHMENTS HAIKU
the simpliest man can
leave an important imprint
on mud made by tears

Saturday, 12 January 2013

Apollo black bird AM Delphi

ΣΑΡΚΟΦΑΓΟ ΧΑΪΚΟΥ

μαύρο κοράκι
μου τρώει ψυχή φωτεινή
σαν πεταρίζει

Friday, 11 January 2013

ΟΙ ΦΑΛΑΚΡΟΙ ΑΓΙΟΙ / THE BALD SAINTS

Υπάρχουν κάτι Άγιοι
Φαλακροί με σκυμμένα κεφάλια'
Κάτι όντα, που ακροβατούν αιθέρια
Τις νύχτες σε τεντωμένο σκοινί
Ανάμεσα στον πόνο και τη ζωή'

Που θέλουν απλά να ησυχάσουν
Μα νιώθουν καθήκον να υπάρχουν για,
Ό,τι τους έχει ταχτεί'
Να υπηρετούν την αγάπη, όσο αντέχουν,
Να μη εγκαταλείψουν ελπίδες γι' αυτό,που θα 'ρθει...
Δυνητικά φανερά ή κρυφά είδωλά μας...
Συχνά έχουν ωραίου εφήβου ή βρέφους μορφή...
Ανείκαστο άλγος, βαριά στην καρδιά η ντροπή!
Αχ! Λάβδανο μόνο εκλιπαρούν για να υπάρχουν,
Κι εμείς, ως κατάπτυστοι Εφιάλτες σε ύπνο ελαφρύ
Αναπαυμένοι, στερούμε απ' το Μονομάχο του θάρρους
Τη δυνατότητα καν να φέρει σπαθί...

Αφιερωμένο στους φίλους και άγνωστους καρκινοπαθείς, ειδικά τους Μικρούς Ήρωες, που συχνά στην ανάλγητη ελληνική κοινωνία της κρίσης αγωνιούν ακόμη και για τα παυσίπονά τους Ή ταπεινώνονται να καταφεύγουν στη φιλανθρωπία, που ευτυχώς από κάποιους ασκείται.

There are some living Saints
with bowed bald heads'
Some holy beings
some aetherial acrobats
they're balancing on a tightrope at nights
amongst pain and life '
who just want to depart in peace
but they feel they have a duty to complete
therefore to still exist
for the sake of whatever they had been engaged to serve '
for the sake of whatever they shouldn't anyway leave behind alone'
to serve Love for as long they can bear it,
to do not give up hope for what will future bring ...
Potentially our overt or covert idols in deed ...
They often have a beautiful adolescent's or infant's form ...
Unspeakable the pain, severe heart's shame!
Ah! For some laudanum they just beg to withstand existance'
we, as despicable traitors or in a deep sleep resting
we dare to deprive the Gladiators of Courage
even from the opportunity to fight with a simple sword ...

Dedicated to my friends or unknown cancer patients or other severely ill patients , especially to the Young Heroes among them, who often in the merciless greek society of the financial crisis are seeking even painkillers to find or are humiliated to resort to the charity, which fortunately is offered by some of us.
Please donate painkillers for cancer patients in Greece . They can no longer afford them so they can not cope with their pains.
Community clinics all over Greece fight voluntarily to provide FREE medical assistance to the UNEMPLOYED and POOR civilians with NO SOCIAL SECURITY or with very little income.
http://mki-ellinikou.blogspot.gr/
http://mkie-foreign.blogspot.gr/
http://www.kiathess.gr/index.php/2012-09-24-23-48-18
http://koinwnikoiatreiolarisas.blogspot.gr/p/blog-page_4.html

Monday, 7 January 2013

ΧΟΡΕΥΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ: https://soundcloud.com/chryssa-velissariou/audio-recording-on-wednesday-1

Μέθυσα κοιτώντας τα μάτια σου! Τα αγαπώ. Με περιέχουν και περιέχεσαι στα δικά μου. Καστανοπράσινοι φανοί, που ακτινοβολούν αγάπη κι ομορφιά. Με καλούν, όπως καλούν όλο τον κόσμο, θυσιαστήρια δυνάμεων μαγικών να πηγάζει η αγάπη, που δε φοβήθηκε να σώσει. Όποιον κοιτώ, μέσα απ' αυτά, θεραπεύεται η ψυχή του.

Ευλογημένη η αγάπη μέσα μας... Τη βιώνω ευγνώμων κάθε μέρα. Εκστασιάζομαι. Φορώ πέπλα χρωματιστά, κίτρινα, πορτοκαλί και κόκκινα, στα χρώματα του ήλιου την ανατολή. Φορώ αστραφτερά χρυσά γιορντάνια, το δαχτυλίδι με το κόκκινο ρουμπίνι του πάθους μας, κρέμασα μαύρο κομπολόι τη νύχτα με τα σπινθηρίζοντα άστρα στο χέρι μου. Αρχίζω αράβικο γητευτικό χορό. Χορεύω για εσένα, Ήλιε του μεσημεριού, με ταξιδεύεις στον έρωτά μας!

Στέκομαι πρώτα να λουστώ με τα χέρια ψηλά μες στις ακτίνες σου. Λυτρωτική ενέργεια αντλώ στις άκρες των υγρών λιμνών σου. Να τη γυρίσω ολοκαίνουργια μετά, χρυσαφένια αγάπη προς όλο τον κόσμο.

Με κάνεις καλύτερο άνθρωπο, ακόμα κι όταν με τη φαντασία μου σε συναντώ.

Με κοιτάς , όταν πρωτοκοιτάς πρωί τον κόσμο και η καρδιά σου διψά ανοιχτή να κατακλυστεί με ίαση. Μη κλείνεις τα μάτια, δέξου το δώρο του έρωτα να κελαρύσει σ' όλα τα μέλη σου.

Κοίτα τα χέρια σου! Αυτά τα χέρια που τόσο αγαπώ, την κάθε τους λεπτομέρεια. Ζέστανέ τα απ’ όλες τις πλευρές, νιώσε πως όλη η αγάπη μου με άφησε κι ήρθε να αγκαλιάσει τα χέρια σου. Κι ύστερα ν' αρχίσει να εμποτίζει σα βάλσαμο κάθε μέλος σου, που εξερεύνησα, το λαιμό σου, τα αυτάκια σου, τον αγκώνα, το στήθος σου, ακόμα κι εκείνα τα μεγάλα, τα εντυπωσιακά δάχτυλα των ποδιών.

Κάθε σπιθαμή στο σώμα σου μου είπε χίλιες ιστορίες, μου τραγούδησε χίλιες μουσικές.

Τι χρειάζονται οι πένες και τα χαρτιά! Μπορεί ποίηση να είναι ό,τι αγγίζεις , ό,τι αισθάνεσαι, αρκεί να τ’ αγγίξεις με το μαγικό ραβδάκι του πάθους. Δε μου χρειάζεται να ξέρω να γράφω ή να διαβάζω! Όλος ο κόσμος γίνεται αιθέριο χαρτί να ζωγραφίσω την αγάπη, που τείνει προς το δημιουργό της.

«Να είσαι καλά!».Μια φράση που τη λέμε από ευγένεια. Ψιθύρισέ την, άκου την απ’ τα χείλη μου νύχτα μέρα. Αν κάποιος με ακούσει, χαμογέλασε, μην εξηγήσεις, μόνο βυθίσου, απορρόφησε κι ανάπνευσε ευγένεια να σε γλυκαίνει.

Μείνε για λίγο ακόμα, αγαπημένε! Μη! Αγκάλιασε τρυφερά τη σκέψη μου, το έχω ανάγκη! Μη σκέφτεσαι, αυτά που όλη μέρα θ’ απασχολούν την προσοχή σου και θα έχεις την ευθύνη τους. Περίμενε… Κράτησέ με λίγο ακόμα σφιχτά, όπως σε κρατάω κι εγώ… Μη λες τίποτε, μη σκέφτεσαι… Για μια στιγμή! Πριν απαντήσω στην πραγματικότητα «Εντάξει , εντάξει, έρχομαι…»

Είσαι παντού μαζί μου! Κανείς δεν το κατάλαβε , μα ξαναγύρισα να σ’ αγκαλιάσω στο άδειο δωμάτιο κι είμαστε εκεί μαζί αιώνια αγαπημένοι....

Αγάπη μου! Κάθε μέρα εφευρίσκω ένα παιχνίδι, σήμερα θα σκέφτομαι περισσότερο τις λέξεις και θα παρατηρώ πιο πολύ τα αντικείμενα, που αρχίζουν με το γράμμα που αρχίζει τ’ όνομά σου…

Όταν το μυαλό μου θέλει να διώξει ό,τι με κουράζει, ό,τι με θλίβει, ό,τι με ταράζει, κλείνω τα μάτια και ατενίζω την εικόνα σου. Διώχνω ό,τι υπάρχει στη ζωή αρνητικό, το σκορπίζει σαν τέφρα πάνω από τη θάλασσα ένας άγγελος με το δικό σου πρόσωπο. Φτερουγίζω μαζί σου και ζωγραφίζω τον κόσμο με χρώματα, που σου ταιριάζουν. Προσπαθώ να σχεδιάσω στον αέρα, σαν ινδή χορεύτρια, τα τατού, που ανεξίτηλα χάραξες στο σώμα σου μ' όλα τα συναισθήματα, που κουβαλούν.

Ένα απ' αυτά είμαι εγώ. Ένα κίτρινο τριαντάφυλλο με πέταλα πορτοκαλί στις άκρες. Στο χέρι σου, στο βραχίονα. Είμαι σίγουρη ότι το βλέπεις πάντα και του χαμογελάς. Πως το χαϊδεύεις και το φιλάς, σαν δε σε βλέπουν. Κι αν δεν τολμάς, γι’ αυτό σου δάνεισα τα μάτια μου, για να κοιτάζεις και μέσα απ’ το δικό μου πρίσμα πότε-πότε. Όλος ο κόσμος γέμισε κίτρινα τριαντάφυλλα με αγκαθάκια να σου θυμίζω πως η ομορφιά νικάει κι οι δυσκολίες προβλέπεται να χάσουν το παιχνίδι. Υποσυνείδητο δώρο, να σε συντροφεύει σφραγίδα επάνω σου, ψάξε μέσα σου!

Σου έφερα κίτρινο για να αισιοδοξείς, να χαίρεσαι, το πνεύμα σου πάντα ζωντανό και ανήσυχο να εντρυφεί πνευματικά, να αγαπάς τη ζωή και να την υποφέρεις…

Σου έφερα και πορτοκαλί να μη ξεχνάς να ζωντανεύεις στη φύση. Να παλεύεις, να είσαι ανεξάρτητος και δοτικός, πιστός φίλος σ' όποιον σ' αγαπά.

Εσύ το μαύρο μου χαρίζεις κάθε στιγμή, στο κομπολόι σου. Μείγμα όλων των χρωμάτων, μου ζητάς κύρος κι αξιοπρέπεια, να στέκομαι αλύγιστη για χάρη σου για να με καμαρώνεις. Η φωτεινή ψυχή μου αποφάσισε να είναι μόνο δικιά σου, άστρο στη μοναξιά σου. Να υποδαυλίζει τη λαμπρότητα της από εσένα, να δυναμώνει , να γίνεται αστείρευτη. Να σ’ αγαπώ συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, με το ρυθμό, που τραγουδούν οι χάντρες στο κομπολογάκι σου.

Αχ! Τι δύναμη έχει ένα μικρό αντικείμενο, τι άμεση επίδραση στην ψυχή, τι κουράγιο δίνει να το κρατάς, όταν προσφέρθηκε από αγάπη!

Σε χαϊδεύω στις χάντρες του ή μου κρατάς το χέρι, αν σε επιθυμώ. Το μυρίζω για να αναπολώ τη μυρωδιά σου. Ενώσου κι εσύ μ' αυτή την αύρα, που χορεύει για εσένα μπροστά μου. Το τραγούδι της θα σε γιάνει.

Τίναξε, αγάπη μου, από πάνω σου, ό,τι κλόνισε τη σιγουριά σου! Γιατί κι η δική μου σιγουριά αρνείται να κατασκηνώσει οπουδήποτε αλλού, παρά στις παρυφές της ψυχής σου.

Κόκκινο μας λούζει, σαν ηλιοβασίλεμα κοντά σου γεμάτο διέγερση, πάθος κι υποσχέσεις για το πρωινό, που θα χαράξει.

Χρυσαφένια, χρυσαφένια, χρυσαφένια να γίνει η μέρα σου με όλο αυτό το χαρούμενο πανηγύρι, που σου στέλνω.

Έσπειρα λουλούδια σε χρώμα ρουμπινί στον κήπο της καρδιάς μου για να τιμήσω τ’ όνομά σου.

Φορώ το δαχτυλίδι σου και χορεύω κυκλικά, δονούμαι για να δονείται η γη, όπου πατώ, μεταγγίζοντάς σου θάρρος , γενναιότητα και θεραπεία. Φόρεσε αυτή τη στιγμή, όπως τη στόλισα για εσένα!

Όταν η επιθυμία μου γίνεται αβάσταχτη, η παρηγοριά μου κάνει παρέα. Σε φαντάζομαι με χίλιες και μία αγάπης εκφράσεις . Χορογραφώντας κάθε έννοια σε χορό, στροβιλίζομαι λάγνα για εσένα. Σ’ ένα ηλιόλουστο ακρογιάλι μέσα στην ευωδία του πεύκου και της θάλασσας… Και τα μάτια σου ξανά και ο λαιμός σου… Τα χρώματα… Έρχομαι να σε τυλίξω με του πόθους μου, να νιώσεις τα ατέλειωτα φιλιά μου… Να τα κάνω ευωδιαστή πνοή να τ’ ανασαίνεις, ν’ ανασταίνεσαι, να μ’ ανασταίνεις, αφού η ψυχή μας είναι ίδια.

Κλείσε τα μάτια σου να οσφρανθείς το άρωμα! Άκουσε τα ψιθυριστά ξόρκια, που σου στέλνω… Άφησε την παλάμη σου ανοιχτή να έρθω να τρυγήσω μέλι από μέλισσες, γλιστρώντας τη γλώσσα μου πάνω της να φτάσω ως τα χείλη σου, να μοιραστούμε γεύση από θυμάρι κι από μέντα…

Ας κλείσουμε για λίγο τα μάτια κι όλα, όσα μας χωρίζουν, εξαφανίζονται… Τι εξαίσια, που αισθανόμαστε μαζί τώρα, που έχουμε ένα σπίτι στην ψυχή μας καταφύγιο! Μείνε λίγο ακόμα… Χόρεψε ένα παθιάρικο ταγκό μαζί μου, να αισθανθούμε ενωμένα στο ρυθμό τα κορμιά μας, θερμά, χαλαρά, νωχελικά, να αποκοιμηθούμε γελώντας αποκαμωμένοι αγκαλιά και η αλήθεια να ξεθωριάσει για λίγο…

I DANCE FOR YOU

RECITE: https://soundcloud.com/chryssa-velissariou

I feel dizzy looking at your eyes! I love them. They are containing me and you are contained in mine... Tan lamps that radiate love and beauty. They invite me in, they invite

FORGIVE YOURSELF

RECITE
I will begin to paint roses and chamomiles, on the earth and in the sky. I will begin again to speak with God, with whom I've been so angry. I will begin to look again at the sun to warm my soul, my body, and my thoughts.

I saw God in your eyes. But you were just my humble man. You confess that you are afraid, but I'm not. Do you remember, when you first loved me? You told me that you have no veins left to cut. That you can no longer laugh. We did not know each other well then, but I became furious. I shouted at you. You were scared and were lost for a while. But then our souls could not bear to be separated for long.

Remember! Life Is Loss(you said) + Life Is Gain(I said) = Life Is Pleasure.

I am not a God, although you made me feel so... He can be both inside and outside us, everywhere without even us realizing it. But we, my sweetie, we're humans... We want to see each other, to greet each other, to give lots of kisses, to give big hugs, to enjoy ourselves in order to survive... I promise you to be prepared, to wear the best dress to my soul, and to come to offer you this of which I've deprived you, that I owe you, even if you do not accept it anymore. I've tried before...A lot. I succeeded in nothing! I do not want to feel that I did not do anything I could for us.

Our love stole honesty from literature. We both have the skill to work wonderfully by writing words. To relieve our feelings on a sheet of paper. Poetry speaks through symbols and pictures to us, absolves us from the pain of any physical sensation, and allows us the luxury of silence... Long silence... Every time the storm of external forces is fighting us increasing the entropy, our internal forces undertake to bring the balance...

Silence... Deafness... Non-doing... Equanimity...

A start in a new game of power between the real and the imaginary world of our love. We learned many words and they stole our game... Look at our children playing, the blue-eyed ones and the slit-eyed ones playing without words and ever winners... While we are always looking for storms and tempests to enjoy a little piece of serenity whenever it comes. It comes back and stays for a while until we start again to look for new storms!

We are two people who paint our image through our imagination. It will be too late for us if we let the imagination beat us. It is very simple to admit the truth. To keep ourselves hand in hand so we overtake the carnage, which wants to come.

We never suffered being together. No need to hurt anyone. Only to give joy to everyone. Let the two of us live moments of eternity again because we would finally close the parentheses in this story... Anything between us would be paradise, enough that we know we will be together again.

I write to you and to me directly to our souls, which are joined together and I know you can hear me even though I never send this message... Your wind will always spruce up my sand beaches and my sun will always paint colorful your flowers. Everyone, we still step on mother Earth to go somewhere or to be buried. Chamomiles are springing in the paths even through small cracks in the asphalt. The sparrows gather together and talk just like people do in front of the park's benches.

Hey! We should be together in front of the eyes of the world! My words are complementary to yours!

I leave the door open for both of us. Have your time! If we do not succeed to put ourselves together...

Then I will help my bright soul to illuminate the world and me to start writing for the light of my heart alone! Because I'm deprived of my heart for so long, my soul, and we miss each other so much. My transformation will be done with great security and respect for our existence.

Stay strong, therefore, and let me support you... I leave you a lot of room open although not infinite. My crystal soul has crashed into thousand pieces. Each of them reflects your eyes and makes me so dizzy.

I'm exhausted.

I want to start picking up the pieces of my soul, to join them with understanding and love, so I can feed those, who still want me to feed them from there on...

(c)Chryssa Velissariou2013